skuteczne szkolenia wystąpień publicznych

Używaj szczegółów

Wyobraź sobie, że czytasz w gazecie. „Młoda kobieta została zamordowana w drodze do domu”. Porównaj to z tekstem „Młoda kobieta została zabita łopatą na progu własnego domu”. Którą z tych informacji łatwiej zapamiętasz? Zgaduję że drugą.

Weźmy inny przykład. „Ta restauracja serwuje dobre jedzenie, poza sałatkami które są tu fatalne” porównaj z „Tydzień temu jadłem  w tej restauracji naprawdę dobry stek z łososia. Siedzę sobie zadowolony, zabieram się za sałatkę… i aż mi stanął w gardle taki nadpleśniały pomidor. Ogórek smakował jak papier, a cebula była  przypalona”. Która wypowiedź bardziej do ciebie przemawia?

I jeszcze jeden przykład. Porównaj jak ktoś opowiada o tym, co mu się nie podoba w pracy w dwóch wersjach. W pierwszej mówi: „W tej firmie wszyscy codziennie się spóźniają”. A w drugiej mówi:  „Przyszedłem tu dziś rano i zająłem się swoimi sprawami. Po kilku minutach, odrywam się od dokumentów, patrzę na wskazówki zegara i powiem wam… że ta dłuższa już się wychyla do dziesięć po ósmej, a w biurze wciąż jest pusto. Wszystkie krzesła poza moim są wolne. Cicho jak w środku nocy”. Która wersja wywrze silniejsze wrażenie?

Pewnie wiesz już o co chodzi – o szczegóły. Szczegóły ożywiają język, nadają mu koloryt i smak. Sprawiają że człowieka, który tak mówi chcemy słuchać i lepiej zapamiętujemy to co on nam powiedział. Jednak nie chodzi o to by podawać słuchaczom wszystkie możliwe detale, byłoby to dla nich torturą. Tylko niektóre szczegóły dają te pozytywne efekty. Jakie?

Po pierwsze, takie które przekazują informację których się nie spodziewamy. W powyższych przykładach będzie to na przykład łopata jako narzędzie zbrodni lub nadpleśniały pomidor zestawiony z dobrym obiadem. Efekt zaskoczenia działa bardzo silnie – wybudza uwagę i sprawia że ludzie zapamiętują to co mówisz, czy tego chcą czy nie.

Po drugie, takie które dotyczą tego co postrzegamy zmysłami – tego jak coś wygląda, smakuje, brzmi. Powyżej była to wychylająca się wskazówka zegara, przypalona cebula, czy puste krzesła. Chodzi o to, by w umyśle odbiorcy powstał obraz sytuacji. Ten obraz on będzie przeżywać tak, jakby sam doświadczył tego, o czym opowiadasz.

Po trzecie, takie szczegóły które przedstawiają emocjonalny kontekst sytuacji. W powyższych przykładach był to fakt, że kobieta została zamordowana na progu własnego domu. Zauważ że stan emocjonalny jest zupełnie inny niż wtedy gdybyśmy po prostu powiedzieli, że została zamordowana. Jeśli było to na progu jej domu, jest w tym pewien dodatkowy kontekst emocjonalny. Jest pewna dodatkowa dynamika w tym, że wracała do domu, może wzięła taksówkę żeby bezpiecznie dojechać.. I kiedy już była tuż tuż, kiedy już przekręcała klucze, kiedy już praktycznie czuła się bezpieczna.. ktoś ją dopadł.

Zauważ też że na tym motywie można sobie zbudować całą historię. Można sobie łatwo wyobrazić, że w tle jakaś historia istnieje. Dlaczego kobieta wracała sama? Może właśnie pokłóciła się z kochankiem i zdecydowała zmienić całkowicie swoje życie, wyjechać do innego kraju? Dlaczego morderca użył łopaty? Może… Czyż nie stwarza to dużego pola do popisu dla wyobraźni w porównaniu z prostym „Młoda kobieta została zamordowana w drodze do domu”?

To jest czwarta cecha szczegółów wzbudzających zainteresowanie i wpadających w pamięć – pokazują historię którą opowiadasz, lub która dzieje się gdzieś w tle. Jeśli ta wiedza cię zainteresowała, to czynniki decydujące o tym że informacja zostanie zapamiętana są dogłębnie opisane w świetnej książce „Made To Stick: Why Some Ideas Survive And Others Die” braci Heath (Chip i Dan), którą serdecznie ci polecam.

Ćwiczenie 28. Przejrzyj mapę mentalną swojej prezentacji i zastanów się gdzie możesz umieścić szczegóły, które będą zaskakujące, opisywalne zmysłami i/lub mające podtekst emocjonalny. Najlepiej żeby jeszcze ukazywały rozgrywającą się gdzieś w tle historię. Wprowadź je do tekstu przemówienia i przećwicz te miejsca gdzie mają się pojawić.

X
X

wystąpienia publiczne szkolenie